Χαρακτηριστική ένδειξη, που θα πρέπει να οδηγήσει τον πάσχοντα το συντομότερο στα χάπια μας , είναι ο λεγόμενος “προϊδεασμός εξάρτησης”. Αυτή είναι η κατάσταση κατά την οποία το δείγμα, στην προσπάθειά του να σεβαστεί τα όρια της μικρομεσοαστικής ευπρέπειας, κατρακυλά από το ένα κόλλημα στο άλλο, νομίζοντας ότι η πρόσφατη αμαρτία ξεπλένεται μόνο με μια νέα ξεφτίλα. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις (case studies) αναφέρουν ασθενείς που ξεμπέρδεψαν από την κατάχρηση αλκοόλ επιτρέποντας στα παραβατικά φετίχ τους (συνηθέστατο ανάμεσά τους η πελματολαγνεία) να αναπτυχθούν ελεύθερα, ύστερα μεταπήδησαν (συχνά αστραπιαία) σε μια εξαρτησιακή σχέση απόλυτου έρωτα, φοβούμενοι ότι αν αφεθούν στο βίτσιο τους θα συλληφθούν αργά ή γρήγορα για κλοπή πχ σαγιονάρων από καμιά παραλία, και έκλεισαν τον κύκλο μπουχτισμένοι από ρομαντισμό, ρίχνοντάς το στους μπάφους – για να ξαναρχίσουν τη διέλευση του κύκλου από την αρχή, με την ίδια ή ελαφρά παραλλαγμένη σειρά. Σε κάθε φάση του εν λόγω κύκλου, το δείγμα κατηγορείται από το περιβάλλον του ότι είναι στην κοσμάρα του, πράγμα εν μέρει μόνο αληθές, αφού στην πραγματικότητα το δείγμα βρίσκεται ήδη πάντοτε στην επόμενη κοσμάρα του κύκλου του (καθώς εντός κάθε φάσης που διέρχεται φροντίζει να καλλιεργεί την κρίση της), πετυχαίνοντας έτσι τον ουσιαστικό στόχο του, που είναι να μην βρίσκεται ποτέ πουθενά.
