«Η κάβλα της κάβλας είναι η ίδια η κάβλα». Αυτή είναι η καραμέλα πολλών από τα – συνήθως φιλελεύθερων απόψεων – δείγματά μας που, έτσι βέβαια, είναι καταδικασμένα να ζηλέψουν εκείνους τους οποίους δεν κάνουν τον κόπο να πάρουν ένα τηλέφωνο στη γιορτή τους (ή και άλλοτε). Λαλημένα από αυτάρκεια, τέτοια δείγματα τείνουν να λουπάρουν, καθώς το προαναφερθέν μότο που ασπάζονται τους επιτρέπει να απολαμβάνουν όσο λίγοι το τίποτα, πράγμα που μοιραία ως θνητά βιώνουν ως το να μην απολαμβάνουν τίποτα. Σαν να μην έφτανε αυτό, χαλιούνται πολύ που ένα τίποτα θα έρθει μοιραία κάποια στιγμή να ακυρώσει το τίποτα που φτιάχνονται να λατρεύουν, ίσως όμως γι αυτό ακριβώς να το λατρεύουν, διαλεκτική που μας θυμίζει το ερώτημα για το αυγό και την κότα (που τουλάχιστον εδώ ξέρουμε ποιός έχει το ρόλο της). Μέσα σε ένα τέτοιο πανηγύρι ηδονής, δεν υπάρχουν αποφάσεις, πράγμα που καθιστά την περιρρέουσα εξωστρεφή πολυλογία καταγέλαστη, αλλά και απειλητική.
