Συνήθως σπασίκλες, τα δείγματά μας κουνάν χαρούμενα την ουρά τους όταν πιστεύουν ότι αντιμετωπίζουν κάποιο χαμόγελο επιδοκιμασίας, παρ’όλο που τείνουν να το θεωρούν κακή ένδειξη για το διανοητικό επίπεδο του φορέα του. Μια τέτοια σαδομαζοχιστική προσέγγιση θολώνει τα νερά και τους επιτρέπει να μην πολυκαταλαβαίνουν τις μπάτσες, με τίμημα να τις ονειρεύονται. Επόμενο είναι ότι ο θρόνος δεν διαφέρει από τη χέστρα, πράγμα που καθιστά τα παράπονα περί ρουτίνας τουλάχιστον υποκριτικά. Και αφού όσο υπάρχει οργασμός υπάρχει ελπίδα, τέτοια δείγματα μπορούν να διεκδικήσουν τον τίτλο του αληθινού μοναχού, εκείνου που δεν θίγεται από οτιδήποτε τρέχον, αποδεικνύοντας έτσι πόσο δυσδιάκριτα είναι τα όρια ανάμεσα στον ιδεαλισμό και τη λαγνεία.
