Αφήνει συνήθως τις μέρες να τσουλάνε το τυπικό δείγμα μας, νιώθωντας ότι έτσι κι αλλιώς η καταστροφή είναι ήδη παρούσα – αλλά όχι και τόσο χάλια όσο ακούγεται, εντάξει. Οι άνθρωποι γύρω απλά περνάνε και οι παρατημένες υποσχέσεις μεταφυσικής ταύτισης υπενθυμίζουν κάθε τόσο τον ιδεαλιστικό αυταρχισμό των λέξεων. Οι δραστηριότητες είναι εκ θεμελίων μάταιες, μιας και όλα τελικά μπορούν να εκμηδενιστούν κάτω από την ωμή και καβλωμένη επιβολή ενός αληθινού πάθους. Ίσως αυτή η ηδονοβλεπτική ηττοπάθεια απέναντι στο απόλυτο να βρίσκεται πίσω από τη θεατρική λύσσα, με την οποία κάποια δείγματά μας επιδίδονται, σε ευκαιρίες που έντεχνα και αθώα δημιουργούν, στην αφρισμένη εκτόξευση συνήθως γλαφυρών ύβρεων κατά των θείων μας, όπως πχ «την Παναγία μου την ψολοχυμένη», ή ακόμα και σε προσομοιώσεις στιχομυθιών με τον μεγαλοδύναμο, κατά τις οποίες του τρίβουν στα μούτρα τον γελοίο ερασιτεχνισμό του.
