Η αδυναμία ομαλής αφομοίωσης του ωμού ρεαλισμού του χρόνου οδηγεί τα περισσότερα δείγματά μας να επιλέγουν τη φαντασίωση σαν βασική πηγή συναισθηματικών ερεθισμών – μια επιλογή, θα λέγαμε, στρουθοκαμηλισμού. Η προβολή ιδεατών δομών ζωώδους ενστίκτου επί του τρέχοντος αφενός εξασφαλίζει ένα ασφαλές ιδιωτικό επίπεδο νοηματικής ευστάθειας, και αφετέρου προσφέρει το τεμπέλικο shortcut μιας σημασιοδότησης ήδη εναρμονισμένης με την κάβλα του δείγματος. Κάτω από αυτό το πρίσμα, δεν είναι παράξενο που το τυπικό δείγμα μας αντιμετωπίζει το παρελθόν του περίπου σαν μια ενοχλητική αλογόμυγα. Ευτυχώς τουλάχιστον, η χαριτωμένη κοινωνική αμηχανία συνήθως υποκαθιστά την ανάγκη του να ξεγυμνωθεί, ερωτευμένα ανοιχτό μπροστά σε αυτήν την (άλλωστε) τελείως δικιά του – και μόνο δικιά του – πραγματικότητα, όπου ίσως ένα πρωί θα σηκωθεί και θα διαβάζει απ’τα δεξιά προς τ’αριστερά.
