Η πεποίθηση ότι το σούρσιμο είναι προϋπόθεση του μεγαλείου, μια καραμέλα με άρωμα εγελιανής εξυπνάδας, ταλαιπωρεί την πλειοψηφία των δειγμάτων μας, δίνοντάς τους ένα γκλάμορους άλλοθι για να κουτσοβολεύονται τελικά στον αριθμητικό συμψηφισμό του διαλεκτικού διπόλου, δηλαδή στο 0. Το καθαρό σούρσιμο θέλει πολλά αρχίδια για να το κάνει κανείς, πόσο μάλλον το μικρομεσοαστικών καταβολών τυπικό δείγμα μας, που αντί γι αυτό προτιμά να εφευρίσκει μικρές τελετουργίες για το πλύσιμο των πιάτων. Το καθαρό μεγαλείο πάλι θέλει στόχευση και αποφασιστικότητα, αρετές τις οποίες το μέσο δείγμα μας τιμά, αλλά δεν διαθέτει. Και τι να τις κάνει άλλωστε, αφού έτσι κι αλλιώς μια απόφασή του είναι πάντα ριζικά υπονομευμένη από τη δυνατότητα που αποκλείει και τελικά οδηγεί κάπου που είναι σαν τα μούτρα της.
