Τι λέγαμε λοιπόν; Α, τα χάπια αυτά που φτιάνουμε και τα θύματά μας. Με αυτά τα χάπια κατορθώνεις να κάνεις τις διχοτομήσεις που είναι τόσο απαραίτητες για να μπορέσεις γενικά να σκεφτείς, και ειδικότερα να πετύχεις συγκεκριμένους διανοητικούς στόχους, όπως πχ να εξηγήσεις με επιχειρήματα στην παρέα σου γιατί ο Λαζόπουλος είναι θεός, ή να διαβάσεις το τελευταίο μυθιστόρημα της Ρούλας Τσιβλογιάννη «Γυναίκα χωρίς καλτσοδέτες». Δυστυχώς πρέπει να είναι κανείς καί ηλίθιος, αν βέβαια θέλει να μην τον κατασπαράξει κάποια στιγμή ο καναπές του, πράγμα που θα ήταν ακόμα πιο ηλίθιο. Ακόμα περισσότερο, θα πρέπει κάποια στιγμή να τρίψεις την ηλιθιότητά σου στη μούρη του άλλου, για λόγους που μπορείς να αναλύσεις φιλοσοφικά αργότερα, αλλά που στην τελική είναι survival horror. Τα δείγματά μας κατάφεραν, κάτω από την αγωγή μας και μετά από βιταμινικούς βομβαρδισμούς, να πηγαίνουν στο φούρνο για ψωμί, χωρίς να συνεπάγεται αυτό μια κατάδυση στις απαρχές του Λόγου.
