lobotomicindulgence

lobotomicindulgence — Thu, 02 Apr 2009 18:38:57 +0000

Πόση αξία έχει ένας θνησιγενής και ανεκδήλωτος ψυχικός οργασμός, όταν η επιθυμία αστράφτει άλαλη και πένθιμα μακριά, ζαλισμένη από αυτό που δεν αντέχει να πιάσει;

αναφορές δειγμάτων 3

lobotomicindulgence — Sun, 01 Mar 2009 17:38:58 +0000

Δείγμα σε αποθεραπεία αφηγείται: “Σήμερα τα κατάφερα και, αντί να αγγίξω νέα ύψη μοναχικού και βρώμικου οργασμού, έβαλα ένα άπλυτο βρακί και σούρθηκα σε ροκ κέντρο διασκέδασης με φιλική παρέα. Ανοιγοκλείναμε τα χείλια μας και ρουφάγαμε νερωμένα σκατά, κάνοντας ότι ακούμε τι λέμε. Είχε πολύ πλάκα. Η μουσική ήταν για τα μπάζα, αλλά κουνάγαμε τα κεφάλια μας, ειδικά όταν το ξέκωλο μας έφερνε δρακουλίνια. Αρχίσαμε να κρυφοκοιτάμε τα κινητά μας με το που κάτσαμε, και μοναδική παραφωνία της όμορφης βραδιάς ήταν που κοπανήσαμε άσχημα τα κεφάλια μας, όταν εκτιναχθήκαμε από τις καρέκλες μας μόλις ένας ύπουλος απο μας πρότεινε δειλά μήπως να πηγαίναμε σιγά σιγά. Αφού φιληθήκαμε άπειρες φορές, γύρισα επιτέλους σπίτι. Το βράδυ είδα παράνομες σχέσεις και τη μαμά στο όνειρό μου.”

έγκλημα και τιμωρία

lobotomicindulgence — Tue, 17 Feb 2009 18:47:17 +0000

Το δείγμα που απέδρασε τις προάλλες βρέθηκε να κρυφοπίνει αρωματικό χώρου κάτω από το κρεβάτι του. Υποβλήθηκε σε τιμωρία-σοκ στο δωμάτιο με τις πολλές τηλεοράσεις που δεν κλείνουν, η οποία κορυφώθηκε όταν το επισκέφθηκαν οι γονείς του (που έφεραν γλυκά) και αγαπημένα φιλικά ζευγάρια. Υπό τον ήχο ευφάνταστων και χιουμοριστικών διαφημίσεων, δοκιμάστηκε σκληρά με ερωτήσεις για τον καιρό, τις αυξήσεις στα ασφάλιστρα, καθώς και για τα φαγητά που έφαγε την τελευταία εβδομάδα, ενώ ένας καταξιωμένος ψυχοθεραπευτής (του οποίου την ταυτότητα δεν αποκαλύπτουμε εδώ, για ανόητους λόγους) του ανέπτυξε πόσο μαλάκας είναι όταν τον παίζει. Θεωρήσαμε βάσιμα ότι το υπόλογο δείγμα επανήλθε στη θεραπευτική οδό όταν μας ζήτησε να το βουλώσουμε για να δει μια επανάληψη από την επιτυχημένη διασκεδαστική σειρά “Παρά Πέντε”.

στόχοι-επιδιώξεις

lobotomicindulgence — Tue, 24 Jun 2008 17:05:26 +0000

Η αναγνώριση της γενετικής φόρμουλας, που υποστηρίζει την ανταγωνιστικότητα εκείνων των συμπλόκων που ευνοούν την παθητικά εξαρτησιακή συμπεριφορά, είναι ο στόχος που άοκνα προσεγγίζουν με καθημερινή έρευνα δεκάδες άριστοι επιστήμονες που εναλλάσσονται με σύστημα rotation, σε διαδοχικές δίμηνες άμισθες δοκιμαστικές προσλήψεις. Ευτυχώς, καθώς υποχρεώνονται με σύμβαση να δοκιμάζουν και οι ίδιοι το προϊόν μας (και σαν δείγμα ηθικής προς τον πελάτη, αν θέλετε), οι εργάτες αυτοί του ονείρου προσλαμβάνουν την απομάκρυνσή τους κάπως σαν αλλαγή σε ποδοσφαιρικό αγώνα, χαρούμενα ανταλλάσοντας αγωνιστικά χτυπήματα στην πλάτη μ’ εκείνους που μπαίνουν στη θέση τους, και κάνοντας δηλώσεις στη Βίκυ Τσιμπουκίδου, που παρουσιάζει, ότι πήραν πολλά από αυτήν την εμπειρία και, εντάξει, καλή τύχη στα παιδιά.
Αντίθετα, το μέσο δείγμα μας θα πετύχαινε τα ίδια, αλλά χωρίς έστω αυτό το uplifting γκλαμ.

ευεργετικές επιδράσεις 1

lobotomicindulgence — Thu, 19 Jun 2008 13:21:35 +0000

Τι λέγαμε λοιπόν; Α, τα χάπια αυτά που φτιάνουμε και τα θύματά μας. Με αυτά τα χάπια κατορθώνεις να κάνεις τις διχοτομήσεις που είναι τόσο απαραίτητες για να μπορέσεις γενικά να σκεφτείς, και ειδικότερα να πετύχεις συγκεκριμένους διανοητικούς στόχους, όπως πχ να εξηγήσεις με επιχειρήματα στην παρέα σου γιατί ο Λαζόπουλος είναι θεός, ή να διαβάσεις το τελευταίο μυθιστόρημα της Ρούλας Τσιβλογιάννη «Γυναίκα χωρίς καλτσοδέτες». Δυστυχώς πρέπει να είναι κανείς καί ηλίθιος, αν βέβαια θέλει να μην τον κατασπαράξει κάποια στιγμή ο καναπές του, πράγμα που θα ήταν ακόμα πιο ηλίθιο. Ακόμα περισσότερο, θα πρέπει κάποια στιγμή να τρίψεις την ηλιθιότητά σου στη μούρη του άλλου, για λόγους που μπορείς να αναλύσεις φιλοσοφικά αργότερα, αλλά που στην τελική είναι survival horror. Τα δείγματά μας κατάφεραν, κάτω από την αγωγή μας και μετά από βιταμινικούς βομβαρδισμούς, να πηγαίνουν στο φούρνο για ψωμί, χωρίς να συνεπάγεται αυτό μια κατάδυση στις απαρχές του Λόγου.

ιδεολογία δειγμάτων 2

lobotomicindulgence — Fri, 18 Apr 2008 19:23:42 +0000

Η πεποίθηση ότι το σούρσιμο είναι προϋπόθεση του μεγαλείου, μια καραμέλα με άρωμα εγελιανής εξυπνάδας, ταλαιπωρεί την πλειοψηφία των δειγμάτων μας, δίνοντάς τους ένα γκλάμορους άλλοθι για να κουτσοβολεύονται τελικά στον αριθμητικό συμψηφισμό του διαλεκτικού διπόλου, δηλαδή στο 0. Το καθαρό σούρσιμο θέλει πολλά αρχίδια για να το κάνει κανείς, πόσο μάλλον το μικρομεσοαστικών καταβολών τυπικό δείγμα μας, που αντί γι αυτό προτιμά να εφευρίσκει μικρές τελετουργίες για το πλύσιμο των πιάτων. Το καθαρό μεγαλείο πάλι θέλει στόχευση και αποφασιστικότητα, αρετές τις οποίες το μέσο δείγμα μας τιμά, αλλά δεν διαθέτει. Και τι να τις κάνει άλλωστε, αφού έτσι κι αλλιώς μια απόφασή του είναι πάντα ριζικά υπονομευμένη από τη δυνατότητα που αποκλείει και τελικά οδηγεί κάπου που είναι σαν τα μούτρα της.

τεχνικές δειγμάτων 2

lobotomicindulgence — Sat, 12 Apr 2008 15:52:07 +0000

Η αδυναμία ομαλής αφομοίωσης του ωμού ρεαλισμού του χρόνου οδηγεί τα περισσότερα δείγματά μας να επιλέγουν τη φαντασίωση σαν βασική πηγή συναισθηματικών ερεθισμών – μια επιλογή, θα λέγαμε, στρουθοκαμηλισμού. Η προβολή ιδεατών δομών ζωώδους ενστίκτου επί του τρέχοντος αφενός εξασφαλίζει ένα ασφαλές ιδιωτικό επίπεδο νοηματικής ευστάθειας, και αφετέρου προσφέρει το τεμπέλικο shortcut μιας σημασιοδότησης ήδη εναρμονισμένης με την κάβλα του δείγματος. Κάτω από αυτό το πρίσμα, δεν είναι παράξενο που το τυπικό δείγμα μας αντιμετωπίζει το παρελθόν του περίπου σαν μια ενοχλητική αλογόμυγα. Ευτυχώς τουλάχιστον, η χαριτωμένη κοινωνική αμηχανία συνήθως υποκαθιστά την ανάγκη του να ξεγυμνωθεί, ερωτευμένα ανοιχτό μπροστά σε αυτήν την (άλλωστε) τελείως δικιά του – και μόνο δικιά του – πραγματικότητα, όπου ίσως ένα πρωί θα σηκωθεί και θα διαβάζει απ’τα δεξιά προς τ’αριστερά.

εκτονώσεις δειγμάτων

lobotomicindulgence — Mon, 07 Apr 2008 16:04:31 +0000

Αφήνει συνήθως τις μέρες να τσουλάνε το τυπικό δείγμα μας, νιώθωντας ότι έτσι κι αλλιώς η καταστροφή είναι ήδη παρούσα – αλλά όχι και τόσο χάλια όσο ακούγεται, εντάξει. Οι άνθρωποι γύρω απλά περνάνε και οι παρατημένες υποσχέσεις μεταφυσικής ταύτισης υπενθυμίζουν κάθε τόσο τον ιδεαλιστικό αυταρχισμό των λέξεων. Οι δραστηριότητες είναι εκ θεμελίων μάταιες, μιας και όλα τελικά μπορούν να εκμηδενιστούν κάτω από την ωμή και καβλωμένη επιβολή ενός αληθινού πάθους. Ίσως αυτή η ηδονοβλεπτική ηττοπάθεια απέναντι στο απόλυτο να βρίσκεται πίσω από τη θεατρική λύσσα, με την οποία κάποια δείγματά μας επιδίδονται, σε ευκαιρίες που έντεχνα και αθώα δημιουργούν, στην αφρισμένη εκτόξευση συνήθως γλαφυρών ύβρεων κατά των θείων μας, όπως πχ «την Παναγία μου την ψολοχυμένη», ή ακόμα και σε προσομοιώσεις στιχομυθιών με τον μεγαλοδύναμο, κατά τις οποίες του τρίβουν στα μούτρα τον γελοίο ερασιτεχνισμό του.

αστοχίες δειγμάτων

lobotomicindulgence — Sun, 30 Mar 2008 18:03:44 +0000

Η μοιραία απόκλιση ανάμεσα στο σεξουαλικό ένστικτο και στον στοιχειώδη κοινωνικό κομφορμισμό βιώνεται τραυματικά από μια πλειοψηφία των δειγμάτων μας – κυρίως αντρικού, ας πούμε, φύλου. Αδύναμα να βρουν μία κοινή τομή ανάμεσα στο ξεβράκωμα και σε μια ευγενική καλημέρα, τέτοια δείγματα συχνά προτιμούν να κρύβονται, αναπτύσσοντας παράλληλα νευρωτικές αντιδράσεις απέναντι σε ποικίλα «εχθρικά αντικείμενα», όπως, για παράδειγμα, θρασύτατα σχολικά λεωφορεία ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων γεμάτα χοντρόπαιδα. Οι συχνές μικροφθορές που, όχι σπάνια, εσκεμμένα προκαλούν σε αντικείμενα του περιβάλλοντός τους τέτοια δείγματα, μπορούν ίσως να αναχθούν στο ίδιο υπαρξιακό τικ, καθώς η μόνιμη αναποφασιστικότητα σχετικά με την κατεύθυνση του σπέρματος το οδηγεί ενίοτε κατά αφύλακτων στόχων.

αναφορές δειγμάτων 2

lobotomicindulgence — Wed, 26 Mar 2008 18:24:59 +0000

Δείγμα μας περιγράφει φλασιά του: «Οδηγούσα πιωμένος όταν περίπου άκουσα το υπόστρωμα του χρόνου. Κοσμικό και ιδιωτικό, διακριτικό και ασταμάτητο, ένας απαλός και βαρύς ποταμός που κυλά σχεδόν αθόρυβα κάτω από όσα συμβαίνουν. Κάπου πήγαινα μα σκεφτόμουν άλλα. Οι άνθρωποι γύρω το είχαν σκάσει για λίγο από σενάρια φευγάτου ηδονισμού. Προσπαθούσα να θυμηθώ τι είχα πει, αλλά περισσότερο μάλλον είχα νιαουρίσει, πράγμα που υπόγεια εκχυδάιζε, ακόμα λίγο, τα πράγματα. Θα έπρεπε ίσως, αλλά βαριόμουν να το αναλύσω – θα ήταν άλλωστε εκτός θέματος, αφού κάθε μου σκέψη ήταν πια ένα κάμωμα στον εαυτό μου που έψαχνε το κινητό του. Το αυτοκίνητο έβγαζε παράξενους θορύβους και μόνο τα δέντρα που έτρεχαν και ο πανικός μου έδειχναν να κατάγονται από εκείνο το ήρεμο και πένθιμο φύσημα.»